• دلار آمریکا (خرید): 24,750
  • دلار آمریکا (فروش): 25,250
  • دلار کانادا (خرید): 20,000
  • دلار کانادا (فروش): 20,400

چه تعداد از کودکان بومی در مدارس شبانه‌روزی جان خود را از دست دادند؟

‌آمار رسمی تعداد مرگ کودکان را 3213 عدد ثبت کرده است، اما این مدارس شبانه روزی تا هفتاد سال پس از تأسیس هیچ‌ گونه سیاست یا قانونی برای کفن و دفن کودکان نداشتند.

پیدا شدن اجساد باقیماندۀ 215 کودک در مکان مدرسۀ شبانه‌روزی مردمان بومی در کَملوپس بریتیش کلمبیا، کانادایی‌ها را از جنایت‌های بعضاً نادیده گرفته اتفاق افتاده در این مدارس آگاه ساخت.  

اما این تنها آغاز آن است.

گزارش کمیسیون حیقیت یاب و مصالحه (TRC) در مورد مدارس شبانه‌روزی تخمین می‌زند که 6 هزار نفر از فرزندان مردمان بومی که از خانواده‌هایشان به عنوان بخشی از سیاست‌های فرهنگ‌زدایی دولت فدرال جدا شده‌اند، در بیش از 150 مدرسه اداره شده توسط کلیسای کاتولیک و آنگلیکان از دهۀ 1880 تا 1996 جان خود را از دست داده‌اند.

اما این تنها یک تخمین محافظه‌کارانه است.

پژوهش‌های انجام شده توسط اسکات همیلتون از گروه انسان‌شناسی دانشگاه لاکهید برای کمیسیون حقیقت یاب و مصالحه شکاف‌های عظیمی را در داده‌های موجود از مکان‌های دفن در مدارس کشف کرده که نشان می‌دهد، این عدد بسیار بالاتر است. تاریخ بعضی از مدارس شبانه‌روزیِ فرزندان مردمان بومی اداره شده توسط کلیساها به دهۀ 1830 باز می‌گردد.

هشت مدرسه شبانه روزی در زمان کنفدراسیون فعال بودند. این تعداد پس از آنکه کانادا زمین‌های روپرت را در سال 1870 خریداری کرد، به طور چشمگیری افزایش یافت.

به طور رسمی گزارش شده است که 3213 کودک در مدارس شبانه روزی جان خود را از دست داده‌اند. اما این تنها اعدادی است که اسناد رسمی آنها موجود است.

همیلتون می‌گوید ثبت اسناد در مدارس خیلی پراکنده انجام می‌شد. آنچه از داده‌های آرشیوی به دست آمده تنها این است که تعداد نامنویسی در مدارس شبانه روزی و «مدارس صنعتی» اداره شده توسط دولت پس از کنفدراسیون، به 10 هزار کودک در سال رسید.

اطلاعات آرشیوی جمع‌آوری شده توسط همیلتون نشان می‌دهد که دولت فدرال تا سال 1958 یک دستورالعمل رسمی برای کفن و دفن کودکان که در مدارس شبانه روزی نداشته‌اند؛ تقریباً بیش از هفتاد سال پس از اینکه جان مک دونالد گفت، که «سرخپوستان نباید هیچ فرزندی داشته باشند.» لایحۀ سیاست مردمان بومی، که تمام کودکان سرخپوست‌ها را ملزم به حضور در مدارس شبانه روزی می‌کرد در سل 1920 تصویب شد.
 
بسیاری از این مدارس در مناطق روستایی و دور افتاده بودند. بسیاری از کودکانی که در مدارس شبانه روزی فوت کردند از خانه دور بودند. مسافت‌های طولانی باعث می شد که هنگام فوت فرزندان، خانواده‌ها همیشه از آنها مطلع نشوند. همچنین، اداره امور سرخپوسپان (Department of Indian Affairs) همیشه مایل نبود دانش آموزان متوفی را که به صورت مشکوکی فوت کرده‌اند برای خاکسپاری به خانه بفرستد.
 
سیاست رسمی در مورد دفن‌‌های کشف شده توسط همیلتون به شرح زیر است: «معمولاً اگر هزینه‌های حمل و نقل توسط خانواده تقبل می‌شد، جسد را برای دفن به والدین تحویل می‌دادند. و در مواردی که هزینۀ دفن در مکحل زندگی مردمان بومی به اندازه کافی پایین بود، انتقال توسط مدرسه انجام می‌شد.»
 
همیلتون می گوید، هنگامی كه امکان نداشت كودكان به والدین بازگردانده شوند، مسئولیت دفن آنها به عهده مدارس بود، كه همیشه پول لازم را برای انجام مراسم تشییع جنازه نداشتند. کسانی که برایشان مراسم تشییع جنازه انجام می‌شد، غالباً در قطعات بدون نشان یا در گورهای جمعی دفن می‌شدند.
 
در گزارش همیلتون به کمیسیون حقیقت یاب و مصالحه آمده است: «همانند بسیاری از جنبه های دیگر سیستم مدارس شبانه روزی كانادا، به نظر می رسد كه دولت فدرال در تدوین سیاست رسمی حاكم بر دفن دانش‌آموزانی كه در مدارس فوت كرده‌اند، كند عمل کرده است. در عوض، به نظر می رسد دفن دانش‌آموزان متوفی به دلیل خاصی انجام شده باشد و از مدرسه‌ای به مدرسه دیگر متفاوت باشد.»
 
آنچه واضح‌ است این است که بیماری‌های همه گیر مانند سل و سایر بیماری‌های واگیردار در مدارس شبانه‌روزی بسیار شلوغ و بدون بهداشت مناسب شیوع پیدا کرده است. بیشتر آنها تنها از امکانات اولیه بهداشتی برخوردار بودند.
 
طبق گزارش همیلتون، «تعداد قابل توجهی» از کودکان در مدارس مسکونی به بیماری مبتلا شده‌اند. همیلتون می‌گوید: «برخی از دانش آموزان در مدارس جان خود را از دست دادند، در حالی كه كودكان دیگر به شدت بیمار به خانه بازگردانده می‌شدند، یا در بیمارستان‌ها یا آسایشگاه‌ها بستری ‌می‌شدند كه بعضی از آنها بعداً جان خود را از دست داده‌اند.
 
در سال 1906، دکتر پیتر برایس، مدیر ارشد پزشکی در امور بومیان، با اشاره به حساسیت جمعیت مردمان بومی در برابر بیماری، در گزارش سالانۀ خود نوشت که «جمعیت بومیان کانادا بیش از دو برابر کل جمعیت کشور در برابر بیماری آسیب پذیر و در بعضی از استان‌های بیش از سه برابر بیشتر آسیب‌پذیر هستند.»
 
سل شایع‌ترین بیماری بود. اما اپیدمی‌های آنفلوانزا و آنفلوانزای اسپانیایی نیز خسارات زیادی به بار آورد.
 
به عنوان مثال، گزارش همیلتون بیان می‌کند که به جز دو نفر از کودکان، همه کارکنان و دانش‌آموزان مدرسه شبانه‌روزی Fort St. James، در بریتیش کلمبیا، به آنفلوانزا مبتلا شدند. حدود 78 نفر از جمله دانش‌آموزان و کارکنان جان خود را از دست دادند.
 
بسیاری از مدارس اولیه شبانه‌روزی در 50 سال اول کنفدراسیون، زمانی که دولت‌های استانی و شهری در مراحل ابتدایی بودند و مقررات بهداشت عمومی و گورستان به طور گسترده‌ای بنیاد نهاده نشده بود، تأسیس شدند.
 
بعضی از مدارس شبانه‌روزی در محوطۀ مدرسه و یا در نزدیکی آن یک گورستان مخصوص به خود را داشتند. اما تعداد کمی از آنها به طور رسمی توسط نهادهای استانی و سرزمینی که مسئول تنظیم گورستان بودند، شناسایی شدند. بیشتر گورستان‌های مستند شده توسط تلاش کمیسیون حقیقت یاب و مصالحه، به حال خود رها شده‌اند. و به نظر می رسد هیچ طرحی برای تأمین نگهداری از گورستان‌ها در مدارس مسکونی پس از تعطیل شدن وجود نداشته است.
 
همیلتون می‌گوید درباره اینکه چه کسی مسئول نگهداری گورستان است - کلیساهایی که آنها را تأسیس کرده اند یا دولت فدرال - عدم اطمینان وجود داشت.
همچنین برخی از مدارس شبانه روزی در مکان اصلی خود باقی نماندند. بعضی از آنها تخریب شدند و در جای دیگری دوباره احداث شدند. این کار باعث شد بسیاری از گورستان‌ها به دلیل رشد پوشش گیاهی دیگر قابل تشخیص نباشد.  

ثبت دیدگاه

Captcha Image