• دلار آمریکا (خرید): 24,750
  • دلار آمریکا (فروش): 25,250
  • دلار کانادا (خرید): 20,000
  • دلار کانادا (فروش): 20,400

اتوبوس‌ خودران دانشگاه واترلو

یک اتوبوس کوچک که به تدریج در حال تبدیل شدن به مؤلفه‌ای جدایی ناپذیر از دانشگاه واترلو است، می‌تواند نمایانگر پیشرفتی بزرگ در صنعت حمل و نقل خودران باشد. این چیزی است که پروفسور امیر خواجه‌پور، استاد مهندسی و رئیس سیستم‌های حمل و نقل مکاترونیک کانادا به آن امید دارد. او محقق ارشد پروژۀ اتوبوس خودران دانشگاه واترلو موسوم به WATonoBus است، که از پردیس اصلی دانشگاه به عنوان شهرک آزمایش این خودرو استفاده می‌کند.

مسیر 2.7 کیلومتری پردیس دانشگاه شامل چراغ‌های راهنمایی، کامیون‌های باری و حتی غازهای کانادایی مزاحم، [و در دوران پیش‌ از پاندمی تعداد بیشماری افراد پیاده] است. اتوبوس آبیِ اقیانوسی رنگ WATonoBus با استفاده از تکنولوژی ایجاد شده توسط آزمایشگاه دکتر خواجه پور، با حداکثر سرعت 20 کیلومتر در ساعت به مسیر یابی در میان این موانع ادامه می‌دهد و در طول مسیر پنج ایستگاه برای توقف دارد.

منبع عکس: University of Waterloo
 
او می‌گوید برخلاف سایر وسایل نقلیه خودران‌، این شاتل دارای اطلاعات مربوط به مسیر جاده مخصوص به است و این باعث مستقل‌تر شدن آن می‌شود. بنابراین حتی اگر سیگنال‌های GPS در دسترس نباشد، این اتوبوس الکترونیکی همچنان می‌تواند به مسیر خود ادامه دهد. در حالی که یک راننده در حین انجام آزمایش‌های محض احتیاط و رعایت مقررات، سوار اتوبوس می‌شود ، گام بعدی دریافت مجوز از طرح آزمایشی خودروهای خودران وزارت حمل و نقل انتاریو، برای شروع آزمایشات رانندگی بدون رانندۀ آن است. در صورت نیاز یک اپراتور در یک اتاق کنترل می‌تواند از راه دور به اتوبوس فرمان دهد.

راس مکنزی، مدیر اجرایی مرکز تحقیقات خودرویی در واترلو، می‌گوید این پروژه اولین پروژه در نوع خود در دانشگاه‌های کانادا است. وی پروژۀ WATonoBus را محصول نهایی نوآوری‌های کوچک‌تر توصیف می‌کند، که شامل مواردی همچن «دوربین‌های بهتر، حسگرهایی که از فناوری LIDAR (یک روش سنجش از دور با استفاده از نور) استفاده می‌کنند و می‌تواند به جای 100 متر، 150 متر جلوتر از خود را تشخیص دهد، یا ویژگی‌های پیشرفته دیگر مانند کروز کنترل تطبیقی» می‌شود.
 
برای دریافت مجوز وزارت، دکتر مکنزی می‌گوید زیرساخت‌های کنار جاده ممکن است با سنسورهای متصل به اینترنت در چراغ‌های خیابان‌ها ارتقا یابد. هدف نهایی این است که از اتوبوس‌های شاتل خودران در مسیرهای ثابت مانند پردیس‌های دانشگاهی، استراحتگاه‌ها، فرودگاه‌ها و سامانه‌های حمل و نقل شهری استفاده شود.
 
اما کاربردهای دیگری نیز برای این فناوری وجود دارد. تیم دکتر خواجه‌پور همچنین در حال ساخت یک کامیون خودران است که می‌تواند برای عملیات‌های صنعتی مانند معادن روباز مورد استفاده قرار گیرد.
 
او می‌گوید: «ما ادعا نمی کنیم که در هر محیطی ‌می‌توانیم رانندگی خودکار داشته باشیم. هدف ما این است که از نقطۀ A تا نقطۀ B، در محیط‌های شناخته شده‌، و مسیرهای تکراری برای وسایل نقلیه، رانندگی به صورت خودکار انجام شود.»
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image