• دلار آمریکا (خرید): 24,750
  • دلار آمریکا (فروش): 25,250
  • دلار کانادا (خرید): 20,000
  • دلار کانادا (فروش): 20,400

دنیا را در کانادا ببینید

کانادا قصد دارد در ماه اوت مرز‌های خود را به سوی مسافرین واکسینه شده از ایالات متحده بگشاید. برای آنهایی که هنوز آمادگی گذر از اقیانوس را ندارند، همسایۀ شمالی آمریکا می‌تواند شمه‌هایی از فرهنگ‌های بسیاری را ارائه دهد.

از 9 اوت کانادا قصد دارد تا مرز‌های خود را به سوی مسافران و توریست‌های کاملاً واکسینه شدۀ ایالات متحده بگشاید. این تصمیم پس از ماه‌ها فشار بیشتر از جانب ایالات متحده و جوامع هم مرز اتخاذ شد که 5500 مایل مرز مشترک را با کانادا دارند، و بیش از یک سال جدایی خانوادگی، بیکاری و آشفتگی را تجربه کرده‌اند. در سال‌های اخیر، سرعت واکسیناسیون کانادا بر اساس داده‌‌های جهانی دانشگاه آکسفورد در دنیا پیشتاز است و حداقل 70 درصد از جمعیت دست کم اولین دوز واکسن خود را دریافت کرده است.

آمریکایی‌های که به کانادا مسافرت می‌کنند باید کاملاً توسط واکسن‌هایی که در کانادا تأیید شده‌اند واکسینه شده باشند و گواهی آن را از طریق اپلیکیشن دولتی و یال وبسایت ArriveCAN ثبت کنند. آنها همچنین باید آزمایش منفی کووید 19 را که در طول 72 ساعت قبل از ورود به کانادا گرفته شده است را ارائه دهند.

با محدودیت‌های کاهش‌ یافته، مقامات توریسم کانادا حساب ویژه‌ای را روی هجوم توریست‌های آمریکایی در کشوری باز کرده‌اند که غنای تأثیرات فرهنگی از سراسر دنیا به خوبی در آن مشهود است.

از شهر قرن هفدهمی کبک تأسیس شده توسط فرانسوی تا موج‌های مهاجرانِ چینی به ونکوور، بسیاری از قسمت‌های کانادا متأثر از دیگر نقاط جهان است. برای آن دسته از آمریکایی‌هایی که هنوز آمادگی گذر اقیانوس‌های آرام و اطلس را ندارند، کانادا تجربۀ جهان را به شما ارائه می‌دهد بدون اینکه حتی مجبور باشید آمریکای شمالی را ترک کنید.

لورن کیث، مشاور سفر و مالک خدمات Boutique Travel مستقر در همیلتون انتاریو هم می‌گوید: «قسمت‌های زیادی در کانادا وجود داد که انگار برای دیدن آنها نصف جهان را به مقصی خارجی پیموده‌اید. تاکستن‌های فلات نیاگارا در انتاریو شبیه تاکستان‌های اروپا است و قلمروها شمال غربی شبه ایسلند است.»

به واقع، کانادا بر روی زمین مردمان بومی تأسیس شد و اکتشافات اخیر گور صدها نفر از کودکان بومی خارج از مدارس شبانه روزی خشم بسیاری را نسبت به تاریخچۀ خشن برانگیخته است. برای آنهایی که می‌خواهند قدیمی‌ترین فرهنگ‌های کانادا را تجربه کنند، راه‌هایی وجود دارد که می‌توان توریسم مردمان بومی کانادا را تجربه کرد، در زیر چندین مقصد از این دست وجود دارد.

توجه داشته باشد که مقررات کووید 19، محدودیت‌ها و تاریخ بازگشایی‌ها ممکن است نسبت به استان، قلمرو یا شهر متفاوت و بسیاری از رستوران‌ها و جاذبه‌های تورسیتی نیازمند رزرو وقت از پیش است.

Rue du Cul-de-Sac یا کوچۀ چتر یکی از محله های شهر قدیمی کبک. منبع عکس: Emmanuel Coveney, Office du tourisme de Québec
 
به جای پاریس، شهر کبک را امتحان کنید

در سال 1608 کاشف فرانسوی، ساموئل دو شامپلین شهر کبک را بر ساحل مرتفع رودخانّ سنت لارنس تأسیس کرد؛ این شهر بعد‌ها پایتخت مستعمرۀ «نیو فرانس» در آمریکای شمالی بدل شد، تا اینکه بریتانیایی‌ها آن را در سال 1759 فتح کردند. سلطۀ استعماری فرانسوی‌ها تأثیر ماندگاری را بر زبان، معماری، غذا و به طور کلی فرهنگ محلی گذاشت.

رابرت مرکور مدیر کل  Québec City Tourism می‌وید: «من اغلب ش کب را، پاریسِ بدون جت لَگ می‌نامم.»

البته برج ایفلی در کار نیستاما به اندازۀ کافی حس قرن هفدهمی را تداعی می‌کنند به خصوص در مرکز Old Québec که یک مکان فرهنگی جهانی ثبت شده در یونسکو تنها شهر دیوار کشی شده در آمریکای شمالی است. حدود سه مایل دیوار وجود دارد که توریست‌های می‌توانند بر روی آن پیاده روی کنند. از جاذبه‌های تاریخی دیگر می‌توان به «کلیسای نوتردام کبک»، و  Québec Ursulines Convent که قدیمی‌ترین مدرسه برای دختران بود، اشاره کرد.

به طور خلاصه، بسیای از کوچه پس کوچه‌های قدیمی کبک به روی خودروها بسته هستند و تنها افراد به صورت پیاده در آن به جستجو بپردازند، خرید کنند و در کافه‌های سنگیِ Rue du Petit-Champlain بخورند و بیاشامند.   

شهر کبک بدون شک اروپایی‌ترین شهر در تمام آمریکای شمالی است است. دقیقاً حول میراث سنگین فرانسوی احداث شده است، اما هر چه باشد، «فرانسۀ جدید» با تأثیر آمریکای شمالی و رویکردی مدرن است.

پارک ملی بنف. منبع عکس: Paul Zizka/Banff & Lake Louise Tourism
 
به جای کو‌های آلپ سری به پارک ملی بنف بزنید

در جنوب آلبرتا، منطقۀ بنف عظمت کوهستان را با منظره‌ای آلپی به نمایش می‌گذارد. بسیار پس از آنکه مردمان بومی از چشمه‌های آب گرم منطقه استفاده درمانی می‌کردند، خط آهن Canadian Pacific از درۀ Bow  برای ساخت گراند هتل استفاده کرد تا توریسم درون کشوری را تشویق کند. از سال 1899 برای بیش از 50 سال، این شرکت کوهنوردان مجرب سوئیسی را دعوت کرد تا راهنمای توریست‌ها برای پیادروی و کوهنوردی در مسیر‌های منطقه شوند که اکنون با عنوان پارک ملی بنف شناخته شده است.

کیم گری، نویسنده ساکن کلگری و ناشر وبلاگ سفر کانادایی Toque & Canoe، گفت: «پارک ملی بنف مناظر دیگری را ارائه می‌دهد که گردشگران نمی‌توانند آن‌ها را در فرانسه، ایتالیا یا سوئیس تجربه کنند، یکی از آنها جمعیت خرس‌های گرزیلی بومی این منطقه ست.»

یکی از هتل های اصلی راه آهن در شهر بنف، Fairmont Banff Springs، با سقف‌های نوک تیز، اتاق خواب و فضای داخلی مجلل، یادآور هتل های بزرگ اروپا است.
در طی پاندمی، یک خیابان دو بلوکه از خیابان اصلی در مرکز شهر بانف به یک منطقه عابر پیاده با میزهای ناهار خوری در فضای باز تبدیل شده است تا از تماشای منظره کوه هنگام صرف وعده‌های غذایی لذت ببرید.
 
رستوران غذایی Empire در منطقۀ ریچموند. منبع عکس: Tourism Richmond 

به جای چین، به ونکوور بروید

وقتی جودی لم ماکسوِل، مالک تورهای تاریخی Chinatown Tours، تور سه ساعته غذا و پیاده‌روی خود را در محله Chinatown در ونکوور (100 دلار) راهنمایی می‌کند، او ساختمان‌های میراث خصوصی در منطقه که زمانی محل اسکان مهاجران چینی بودند، را به توریست‌های معرفی می‌کند. آنها اواخر دهه 1800 برای ساخت راه آهن بین‌قاره‌ای به کانادا آمدند. این میراث مکان مسکن، بانکداری، و رویداد‌های اجتماعی چینی‌ها بود.

موجی از مهاجرت قبل از واگذاری هنگ کنگ در سال 1997 از حکومت انگلیس به چین به وجود آمد. موج اخیر دیگری نیز به اقتصاد پررونق چین مرتبط شده است.
 
بسیاری از تازه واردان در حومه ریچموند، که طبق سرشماری سال 2016، 54 درصد از نژاد چینی هستند، اقامت گزیدند و خانه مراکز خرید آسیایی، معبد بودایی بین المللی و معروف‌تر از همه غذا، از جمله بیش از 800 رستوران را در این منطقه تأسیس کردند.
 
الکس چن، که در دوران نوجوانی از مالزی به این منطقه مهاجرت کرده و سرآشپز اجرایی در رستوران Boulevard Kitchen & Oyster Bar ونکوور است، می‌گوید: «در آمریکای شمالی، غذاهای چینی از بسیاری جهات پاستوریزه می‌شوند.» وی افزود، در مناطق مختلف ونکوور، گزینه‌های غذای چینی منطقه‌ای هستند.
 
وی میگوید: «ما بسیار خوشبخت و خوش شانس هستیم که گزینه‌های زیادی را در بالاترین سطح استانداردها ارائه میدهیم.»
 
تئاتر Tom Patterson. منبع عکس: Ann Baggley/Stratford Festiva

به جای استراتفورد در انگلیس به استراتفورد در انتاریو بروید

برای دوست‌داران تئاتر رفتن به تئاتر Stratford-upon-Avon در انگلیس، خانۀ ویلیام شکسپییر و Royal Shakespeare Company رفتن به سرمنشأ تئاتر کلاسیک است.

برای دوست‌داران شکسپییر در این قسمت از آتلانتیک، استراتفورد در انتاریو مکانی مشابه است. از سال 1953، فستیوال استراتفورد مجموعه‌ای غنی از کلاسیک‌های شکسپییری را اجرا کرده است و بازیگرانی مانند الک گینس، مگی اسمیث، کوم فوری، کیلینا کندی در آن ایفای نقش کرده‌اند.

پس از وقفۀ پاندمی در سال 2020، فستیوال 2021 هرچند کوچک‌تر از 5 اکتبر با شش نمایشنامه و در فضای باز شروع خواهد شد.

طبق گفته جان کاستنر، مدیر کل موزه استراتفورد که متمرکز بر تاریخ است، تکامل استراتفورد به عنوان یک همزاد انگلیسی بسیار سرنوشت ساز بود. فستیوال استراتفورد معمولاً 500000 تماشاچی را در طول دوره معمول برگزاری خود از آوریل تا اکتبر به خود جلب می‌کرد.

استراتفورد همچنین به دلیل زمین های کشاورزی غنی که اطراف آن را احاطه کرده است، معروف است. لورینا مک کنیت، نوازنده سلتیک که در استراتفورد مستقر است، می‌گوید: «رودخانه، درختان، طبیعت محلی شبکه غذایی که در بسیاری از رستوران ها و مغازه ها خود را نشان می‌دهد، چیزی است که من در Stratford-upon-Avon تجربه کرده‌ام.»

منبع عکس: Tourism Nova Scotia
به جای اسکاتلند به نوااسکوشیا بروید

با کوچ اجباری بسیاری از هایلندز و جزایر اسکاتلند در آغاز قرن هجدهم، بسیاری از گویش‌وران گَیلیک اسکاتلندی (Gaelic) به نوااسکوشیا رهسپار شدند و در مناطقی مانند جزیرۀ Cape Breton نوادگانشان هنوز فرهنگ، آداب و رسوم و زبان خود را حفظ کرده‌اند.

رادنی مک‌دونالد، رئیس کالج گَیلیک در سنت آن و نخست وزیر پیشین نوااسکوشیا می‌گوید: «مردم جزیرۀ Cape Breton بسیار نسبت به اصالت، موسیقی و آداب و سنن خود بسیار محافظه کار بودند. از قضا، به دلیل انزوای جزیره، یکپارچگی خاصی حفظ شد. به عنوان مثال رقص استپ، از جزیره Cape Breton به اسکاتلند برگردانده شد.» فرهنگ این منطقه با موسقی اجین شده است.

در نزدیک Mabou، پاب Red Shoe، متعلق به گروه موزیکال خانواده Rankin، روزانه غذا سرو می‌کند و همزمان برنامه‌های موسیقی را برگزار می‌کند.
 
هدر رانکین، خواننده و صاحب پاب، می‌گوید: «زبان گَیلیک  احتمالاً به خاطر ترانه‌هایش زنده مانده است.»
 

ثبت دیدگاه

Captcha Image