• دلار آمریکا (خرید): 23,900
  • دلار آمریکا (فروش): 24,500
  • دلار کانادا (خرید): 19,000
  • دلار کانادا (فروش): 19,850

مهاجرت رمز بقا و بازیابی اقتصادی کانادا بعد از پاندمی

برای اینکه کانادای آتلانتیک (مجموع چهار استان ساحلی شرق کانادا) بتواند از این بحران نجات پیدا کند، تعادلی بین مقرارت سلامت عمومی و مهاجرت نیاز است.

از آنجا که کووید 19 مسافرت را مختل کرده، مرز‌ها را بسته و معنای کار ضروری را باز تعریف کرده است، برنامۀ «مرز‌های پاندمی» تلاش می‌کند بفهمد که مهاجرت بین‌المللی بعد از پایان پاندمی چگونه خواهد بود.

مرز‌های بسته شده و محدودیت‌های مسافرتی باعث شده‌ است کانادای آتلانتیک کمترین موارد ابتلا به کووید 19 را نسبت به دیگر نقاط کشور داشته باشند. این امر به قیمت افزایش جمعیت و رشد اقتصادی و به لطف مهاجرت ممکن شده است.

در کانادا مهاجرت برای اهداف، جمعیتی، اقتصادی، و ملت سازی مهم است. مهاجرت برای بقای محض کانادای آتلانتیک حیاتی است.

این بدان معناست که اگر کانادای آتلانتیک می‌خواهد از این بحران جان سالم به در ببرد، باید تعادلی را بین مقررات سلامت عمومی و نیاز‌های میان مدت بازار کار، تأمین دوباره و رشد جمعت، و همچنین پذیرش دانشجو در دانشگاه‌های این منطقه ایجاد کند.

کووید 19 بر سلامت مهاجرت نیز تأثیر گذشته است

بر اساس داده‌های به دست آمده از سازمان مهاجرت، پناهندگی و شهروندی کانادا، مهاجرت در کانادای آتلانتیک در سه ماهۀ اول سال  در مقایسه با2020 به خوبی آغاز شد، اما در سه ماهۀ دوم 62 درصد کاهش یافت. این مقدار کمی کمتر از کاهش کلی کانادا با 64 درصد در سه ماهۀ دوم است. برای سه ماهۀ سوم سال 2020 در مقایسه با سه ماهۀ سوم سال 2019، میانگین کاهش 36 درصد بود. ناهنجاری‌های مهاجرتی جالب توجهی در دو استان پرنس ادوارد و نیوفاندلند و لابرادور مشاهده شده‌ است؛ از آنجا که جمعیت این دو استان درصد کمی از جمعیت کل کانادای آتلانتیک را تشکیل می‌دهد، این ناهنجاری‌ها تأثیر چندانی بر میانگین کاهش‌ها در سه ماهۀ دوم و سوم نگذاشته است.

پناهندگانی که مجدداً اسکان داده شده‌اند و افراد تحت محافظت، تعهد کانادا به حقوق بشر را نشان می‌دهد و بازتاب دهندۀ سنت انسان‌دوستانه‌ای است که کانادایی‌ها به آن می‌بالند. تعداد پناهندگان و افراد تحت محافظت همیشه کمتر هستند و تعداد آنها در سه ماهۀ دوم سال 2020 به عدد تک رقمی و یا صفر رسید و افزایش کمی در سه ماهۀ سوم پیدا کرد. همیشه در اتفاقات جهانی مانند کووید 19، آنهایی بیشتر آسیب می‌بینند که نیازمند‌تر هستند.

محلی‌ها چه می‌گویند؟

زمان‌هایی هستند که هیچ گونه مدل و یا شاخصی وجود ندارد که بتوان بر اساس آنها پاسخی جادویی ارائه کرد. این کاهش در تعداد مهاجران در کانادای آتلانتیک – منطقه‌ای  که برای بقای خود به مهاجرین متکی است -  چگونه احساس شده است؟ چنین کاهشی چه پیامد‌هایی در پی دارد؟ زمانی که واکسن‌ها در دسترس همه قرار گیرند و زندگی به روال عادی باز گردد، چه انتظاری می‌توان داشت؟

به گفتۀ جنیفر واتس مدیرعامل اتحادیۀ اسکان مهاجرین در نوا اسکوشیا، «کاهش‌هایی» در تعداد مهاجرین شده است اما به دلیل بسته شدن دفاتر [سفارت ‌خانه‌های] دولت کانادا در خارج از کشور، بسته شدن مرزها، پروازهای کمتر و توقف اسکان مجدد مهاجرین در کانادا، کاهشی کلی را در تعداد مهاجرین شاهد هستیم.»

بر خلاف سال 2019، که تولید ناخالص داخلی هالیفکس به بالاترین حد خود در یک دهۀ اخیر رسید، سال 2020، کاهش 3.4 درصدی تولید ناخالص داخلی را شاهد بود، که نتیجۀ جلوگیری از مهاجرت، اخراج گسترده کارگران و «تأثیرات عمیق» در بخش های عمده فروشی و خرده فروشی، اسکان و غذا، اطلاعات، فرهنگ و تفریح و خدمات شخصی بود. باز هم جای هیچ تعجبی نیست که، افراد جوان، زنان، و آنهایی که درآمد پایینی داشتند متأسفانه بیشترین زیان را متحمل شدند (باید اذعان کنم که «شکاف‌های اطلاعاتی» برای اهالی سیاه پوست و بومی نوا اسکوشیا وجود دارد).

زمانی که با سال 2019 مقایسه می‌شود، نیروی کار و نرخ کار به ترتیب 5 و 10 درصد کاهش یافت، و نرخ بیکاری اکنون در هالیفَکس 11 درصد است. با کوچک‌تر شدن نیروی کار و باز شدن مرز‌ها بعد از پاندمی، مهاجرین و دانشجویان بین المللی در آینده تحت تأثیر کمبود‌ها در ساخت و ساز، اجاره‌بها و نرخ خرید خانه قرار می‌گیرند. ‌

تازه‌ وارد‌ها نه تنها به عنوان مالکان تجارت‌‌ها بلکه به عنوان کارمند‌هایی که جایگزین نیروی کار پیر می‌شوند در اقتصاد ایفای نقش می‌کنند. در واقع، سن در حال افزایش کانادای آتلانتیک بدان معناست که باید مهاجران را به عنوان نیروی کار جایگزین به خصوص در بخش مراقبت‌های بهداشتی و محافظت از سالمندان در نظر گرفت. کارفرمایان واقعاً مأیوس شده‌اند زیرا نمی‌توانند کارگران زیرساختی و حیاتی را وارد کنند، و به دلیل بستن مرزها بدتر شده است. این کمبود در نیروی کار هم توسط فدرسیون تجارت‌های مستقل کانادا نیز گزارش شده‌ است، و باعث شده است که از دولت فدرال بخواهد تا مسیری را ایجاد کند تا بدین وسیله کارگران موقت بتوانند اقامت دائم کانادا را به دست بیاورند.

از مهاجرت تا اقامت دائم

تعداد کاهش یافتۀ دانشجویان بین‌المللی به کانادای آتلانتیک نه تنها به معنای کاهش درآمد دانشگاه‌ها و کاهش بین‌المللی شدن دانشگاه‌ها و جوامع پیرامونی آنها است، بلکه کاهش ساکنین دائمی را نیز در پی دارد. به گفتۀ پیتر هاپلین مدیر اجرایی انجمن دانشگاه‌های آتلانتیک، دانشجویان بین‌المللی از آنجا که 65 درصد آنها مایل به ماندن در کانادا بعد از فارغ‌التحصیلی هستند، «به طور حیاتی برای رشد جمعیت منطقه‌ای کانادا مورد نیاز هستند».
  • مشارکت مهاجران در تنوع فرهنگی و بین المللی‌سازی جوامع اغلب در لابه‌لای گفتمان‌های تحت سلطۀ اقتصاد گم می‌شوند.    
در حالی که مهاجرت کاهش یافته تأثیرِ منفی خفیفی را بر اقتصاد خواهد گذاشت (که 0.15 صدم درصد کاهش در تولید ناخالص داخلی اسمی منطقه)، فرد بِرگمَن، یک تحلیلگر ارشد سیاست در  شورای اقتصادی استان‌های آتلانتیک در هالیفَکس می‌گوید: «کاهش مهاجرت، رشد جمعیت، مصرف و تقاضا برای خانه را کاهش می‌دهد.»

همچنین، مهاجرانی که در کانادای آتلانتیک زندگی می‌کنند، اغلب خانواده‌های پر جمعیتی دارند که در نقاط دیگر جهان زندگی می‌کنند. این مسافرت فصلی، نیازمند یک زیربنای حمل و نقل هوایی نیرومند است که اکنون متوقف شده است. اگر شرکت از راه دور در مراسم جشن تولد، مراسم عروسی، به خاک سپاری‌ها برای این بُره از زمان اجتناب ناپذیر است، می‌توان جلوی جدایی همسران مهاجران برای ملحق شدن به همسران و فرزندان خود را گرفت.

در تمام سطوح دولت و در میان آحاد مردم این امر مسلم است که آیندۀ کانادا «در گرو مهاجرت است». نخست وزیران استان‌های کانادای آتلانتیک بر تعهد خود در پذیرش و خوش‌آمدگوییِ مهاجران جدید تأکید کرده‌اند. در یک نشست مجمع وزرای مهاجرت توافق شد: «... اکنون بیش از هر زمانی نیاز وجود دارد، تا با یکدیگر برای جذب، پذیرش و حفظ کانادایی‌های جدید کار کنیم. بر اساس گزارش انیستیتوی تحقیقاتی Environics در مورد افکار عمومی نسبت به مهاجرین وپناهندگان، مخالفت با مهاجرت در سال گذشته کاهش یافته است. با حاشیه‌ای پنج به یک، تمام بخش‌های جمعیتی و اجتماعی-اقتصادی جامعۀ کانادا معتقدند که مهاجرت، کانادا را به کشوری بهتر بدل می‌کند. نشانی از این طرز فکر گفته‌های برایان مالرونی نخست وزیر محافظه کار سابق کانادا است که خواستار دو برابر شدن جمعیت کانادا به  75 میلیون شده بود. چنین افزایشی کانادا را برای جهان بعد از کرونا آماده خواهد ساخت.

فردا دیر است

مهاجران کاری بیشتر از مشارکت در رشد جمعیتی و اقتصادی کانادا انجام می‌دهند. مشارکت مهاجران در تنوع فرهنگی و بین‌المللی سازی جوامع اغلب در لابه‌لای گفتمان‌های تحت سلطۀ اقتصاد گم می‌شوند: به ارمغان آوردن «برتری جهانی»؛ استعداد‌ها، تجارب و استعداد‌های بین‌المللی؛ و مشارکت کارگران مهم در خط مقدم مبارزه با پاندمی. مهمتر از همه، در جامعه‌ای که تنوع ارج نهاده می‌شود و حقوق بشر مورد احترام است، ریشه‌های متنوع و گوناگون مهاجران در شکل‌گیری هویتی منحصر به فرد برای کانادا ایفای نقش می‌کنند.

این همان دلیلی است که مهاجران آینده نگر انتخاب می‌کنند که به جای ایالات متحده به کانادا بیایند. کانادا باید روز پس از پایان کووید 19 بر روی این نقطۀ قوت خود برای جذب استعداد‌های جهانی و کارگران ضروری حساب باز کند،که بنیاد بقا و بازیابی کانادا خواهد بود. به همین شکل، کانادای آتلانتیک هم باید در فردای پس از پایان پاندمی کووید 19 بر خصیصه‌های برجستۀ خود همچن، مهمان نوازی، دوستانه بودن و محیطی ایمن در رقابت‌های بین استانی برای پذیرش مهاجر حساب باز کند.

تکیه بر نقاط قوت موجود به معنای غلبه بر موانع استانی و فدرال بروکراتیک با استفاده از فنآوری و حفظ موازین و مقررات بهداشت عمومی است. دولت‌ها باید به طور کامل بر حمایت‌های مردمی برای ایجاد مسیر‌های جدید و مشخص تکیه کنند تا بتوانند هر کدام از مسیر‌های متنوع ورود مهاجران را افزایش دهند. فردا دیر است.   

ثبت دیدگاه

Captcha Image